Welkom

Welkom bij de wijze vrouw

Als je doet wat je leuk vindt, hoef je nooit te werken.

— Gandhi

Aantal bezoekers: 11729

De witte veer.

Na lage tijd stil gestaan te hebben, in innerlijke en uiterlijke strijd tegen de wereld, op een punt gekomen waarin ik dacht : “zo kan ik niet verder gaan” heb ik om hulp gevraagd. En die kwam in de vorm van een witte veer. Zo begon ik mijn weg terug naar mezelf. Ik liep met hond in het parkje, vroeg god om hulp, omdat ik verdwaalt was in de wereld, mezelf niet meer kennende. Toen plotseling een zachte witte veer van de hemel naar beneden dwarrelde vlak voor mij.

Dit voelde heel sterk als een teken. Een teken van inspiratie. Een teken van verandering en kracht.

Maar de weg was nog niet klaar. Ik zat nog in mijn innerlijke strijd. Wie ben ik, wat wil ik, waar ga ik naartoe. Langzaam voelde ik weer wat creativiteit in mij opbloeien. Mijn eerste opdracht was de witte veer te schilderen, als dank voor de hulp, die ik kreeg. Mijn leven zou weer goed aanvoelen, maar ik wist nog niet hoe.

Zo ben ik nog enige maanden verder gegaan, mijn weg niet kennende, afwachtend op een antwoord.

Ik voelde een innerlijke leegde, een gemis, verdriet. Ik besloot een soul retrival te ondergaan bij een goede Sjamanka.

5 mei 2012, Bevrijdingsdag

Gisteren, 4 mei, Dodenherdending, heb ik bij Caro een soulretrival mogen ondergaan. Daar ben ik verenigd met mijn kleine meisje en mijn kleine jongen, die ik heel lang geleden achtergelaten heb. We zagen op een rots onze voorouders, 2 wolven wit en bruin, op ons te waken. Er kwam een ezel bij, die de last zou dragen, en als het te veel word, gooit hij alles weer af.

Vanochtend keek ik in mijn agenda en zag, dat het gisteren dodenherdenking was. Het was de beste dag, ik heb me verenigd met mijn verleden en dat van mijn voorouders.

Ik werd heel gelukkig en warm van binnen. Die ochtend heb ik op weg naar mijn werk op straat een diep rood blad gevonden, in de vorm van een hart. Dit was een geschenk zodat ik me weer kan verbinden met mijn hart.

Vanochtend, toen ik wakker werd, voelde ik me helemaal niet lekker. Moe, spierpijn, niet blij. Op de bank zittend met een kop koffie een sigaret, zag ik plotseling een beeld van mezelf, lopend, achter mij een hele bagage meesleurend. Het volde zwaar aan. Ik dacht toen: “dit moet ik achter laten“, heb de touw weg geknipt waaraan het vast zat, om zo mijn weg verlicht verder te kunnen gaan.

Alles wat geweest is, de laatste jaren, en wat als zwaar ballast aanvoelt heb ik nu achter me gelaten, zodat ik aan een nieuwe start kan beginnen.

Dit allemaal sluit goed aan bij Bevrijdingsdag: ik ben bevrijd van mijn verleden, mijn pijn een verzet.

Vandaag ga ik een nieuwe start maken. Ik wacht niet meer af, ik neem besluiten, kies voor mijn leven in liefde en kracht.